خبر قطعه – بهگفته فعالان صنعتی، این جابهجایی عملاً هزینه تأمین مواد اولیه وارداتی را افزایش داده و ساختار قیمت تمامشده در صنعت خودرو را با واقعیتی تازه روبهرو کرده است؛ واقعیتی که در محاسبات پیشین قیمت خودرو لحاظ نشده بود.قطعهسازان در خط مقدم فشار هزینه
نخستین آثار این تغییر، در صنعت قطعهسازی نمایان شده است. بخش مهمی از قطعات خودرو به واردات فولادهای آلیاژی، پلیمرها، مواد شیمیایی و قطعات نیمهساخته وابسته است؛ کالاهایی که اکنون ارز مورد نیاز آنها از تالار دوم تأمین میشود.
تشکلهای قطعهسازی میگویند تغییر مرجع ارزی، رشد قابل توجه هزینه تولید را بهدنبال داشته و در شرایطی که قیمت فروش قطعات متناسب با این افزایش اصلاح نشده، فشار مستقیمی بر نقدینگی بنگاهها وارد کرده است. بهگفته آنها، تداوم این وضعیت میتواند توان تولید و حتی بقای برخی واحدهای کوچک و متوسط را با تهدید روبهرو کند.
اثر دومینویی بر خودروسازان
افزایش هزینه قطعات، بهطور طبیعی به خودروسازان منتقل میشود. خودروسازانی که پیش از این نیز با فاصله میان قیمت تمامشده و قیمتهای مصوب مواجه بودند، اکنون با هزینههای جدید ناشی از تغییر سیاست ارزی روبهرو شدهاند.
ادامه تولید با قیمتهای پیشین، در شرایطی که نهادهها با نرخهای بالاتری تأمین میشوند، میتواند زیان عملیاتی شرکتها را تشدید کرده و توان آنها برای حفظ تیراژ تولید، پرداخت مطالبات قطعهسازان و سرمایهگذاری در خطوط تولید را کاهش دهد. از این منظر، درخواست بازنگری قیمت از سوی خودروسازان، بازتابی از تغییر شرایط اقتصادی است، نه صرفاً یک مطالبه صنفی.
نگرانی سیاستگذار و دغدغه مصرفکننده
در سوی دیگر این معادله، نهادهای سیاستگذار و تنظیمگر بازار قرار دارند؛ نهادهایی که بر ضرورت طی کامل فرآیندهای قانونی و بررسی دقیق مستندات مالی پیش از هرگونه تعدیل قیمت تأکید میکنند.
نگرانی اصلی این بخش، انتقال شتابزده افزایش هزینهها به مصرفکننده و ایجاد شوک قیمتی در بازار خودرو است؛ بازاری که در سالهای اخیر نوسانات شدید قیمتی و کاهش اعتماد عمومی را تجربه کرده است. از نگاه این نهادها، هرگونه تغییر قیمت باید مبتنی بر محاسبات شفاف، مستند و قابل دفاع باشد.
افزایش قیمت یا بازنگری قیمت؟
نقطه اصلی اختلافنظر، تمایز میان «افزایش قیمت» و «بازنگری قیمت» است. افزایش قیمت، بدون ضابطه و خارج از چارچوبهای قانونی، میتواند به بیثباتی بازار دامن بزند؛ اما بازنگری قیمت، در واکنش به تغییر متغیرهای کلان مانند نرخ ارز، از منظر اقتصادی امری اجتنابناپذیر تلقی میشود.
انتقال ارز صنعت خودرو به تالار دوم، واقعیتی است که نمیتوان آن را در محاسبات هزینهای نادیده گرفت. با این حال، پذیرش این واقعیت به معنای تأیید هر سطح قیمتی یا هر میزان افزایش نیست.
مسیر میانه؛ شفافیت بهجای انکار
کارشناسان معتقدند راهحل، نه در انکار افزایش هزینهها و نه در تصمیمهای شتابزده خلاصه میشود. شفافسازی ساختار هزینه، بررسی دقیق اثر تغییر مرجع ارزی بر مواد اولیه، دستمزد، سربار تولید و نهادههای وارداتی، میتواند مبنای تصمیمگیری منصفانه قرار گیرد.
در این چارچوب، نقش نهادهای تنظیمگر نه جلوگیری مطلق از تعدیل قیمت، بلکه مدیریت آثار آن و جلوگیری از انتقال غیرمنطقی فشارها به مصرفکننده تعریف میشود.
انتقال ارز صنعت خودرو به تالار دوم، صرفاً یک تغییر فنی در نظام ارزی نیست؛ بلکه نشانهای از تغییر شرایط تولید در این صنعت است. نادیده گرفتن این تحول میتواند به انباشت زیان در زنجیره تولید منجر شود و در مقابل، تصمیمهای شتابزده نیز ریسک بیثباتی بازار را افزایش میدهد.
آینده بازار خودرو، بیش از هر زمان دیگری، به کیفیت سیاستگذاری در این نقطه حساس وابسته است؛ جایی که باید میان حمایت از تولید و صیانت از حقوق مصرفکننده، تعادلی پایدار برقرار شود.