خبر قطعه – وی افزود: تحریمها قطعاً دسترسی به فناوری، مواد اولیه باکیفیت و همکاریهای بینالمللی را محدود کردهاند، اما تجربه نشان داده حتی در همین شرایط هم میتوان با سیاستگذاری درست و مدیریت حرفهای، کیفیت قابل قبولتری ارائه داد. به گفته دادگراصل، زمانی که تصمیمها کوتاهمدت، دستوری و بدون توجه به زنجیره تأمین گرفته میشود، فشار آن مستقیماً به قطعهساز و در نهایت به کیفیت محصول نهایی منتقل میشود.
دبیر انجمن مهندسی ساخت و تولید ایران در ادامه درباره چرایی پایینماندن رضایت مصرفکننده با وجود داخلیسازی بالا اظهار کرد: داخلیسازی بهخودیخود ارزشمند است، اما داخلیسازی بدون توسعه فناوری و سرمایهگذاری پایدار الزاماً به رضایت مصرفکننده منجر نمیشود. در بسیاری موارد، داخلیسازی تحت فشار زمان و قیمت انجام شده، نه بر مبنای بلوغ فرآیند، دانش فنی و کنترل کیفیت.
وی تصریح کرد: وقتی خودروساز و قطعهساز با حاشیه سود حداقلی و عدم قطعیت اقتصادی فعالیت میکنند، امکان بهبود مستمر کیفیت و نوآوری عملاً از بین میرود و مصرفکننده این وضعیت را بهخوبی احساس میکند.
دادگراصل با اشاره به نقش پلتفرمهای قدیمی در افت کیفیت خودرو گفت: پلتفرمهای قدیمی سهم بسیار بالایی در افت کیفیت و نارضایتی دارند. این پلتفرمها اساساً برای استانداردها، انتظارات ایمنی و کیفیتی امروز طراحی نشدهاند و هرچه بیشتر مورد استفاده قرار میگیرند، هزینه نگهداشت کیفیت افزایش یافته و نتیجه ضعیفتر میشود.
وی افزود: حتی بهترین قطعهساز هم وقتی روی یک معماری قدیمی کار میکند با محدودیتهای جدی مواجه است و بدون نوسازی پلتفرم، انتظار جهش کیفیت بیشتر شبیه شعار است تا برنامه.
این عضو هیأت علمی دانشگاه ملی مهارت در پاسخ به پرسشی درباره اجرای استانداردها نیز گفت: واقعیت این است که بخشی از استانداردها اجرا میشوند و بخشی صوری باقی ماندهاند. زمانی که فشار تولید، کمبود نقدینگی و الزامات غیرواقعی وجود دارد، استاندارد از یک ابزار بهبود کیفیت به یک چکلیست اداری تبدیل میشود.
دادگراصل تأکید کرد: اجرای واقعی استانداردها نیازمند ثبات در سیاستها، استقلال نهادهای نظارتی و همراستایی منافع خودروساز و قطعهساز است و تا زمانی که کیفیت بهعنوان هزینه تلقی شود نه سرمایهگذاری، استاندارد نیز قربانی خواهد شد.