خبر قطعه – جلالی با اشاره به بررسیهای داخلی انجامشده در یکی از شرکتهای قطعهسازی اظهار کرد: مشکلات کیفی موجود را میتوان به سه بخش تقسیم کرد؛ یکسوم ناشی از عوامل انسانی، یکسوم مربوط به تکنولوژی و فرسودگی ماشینآلات و یکسوم دیگر ناشی از این واقعیت است که ما خالق پلتفرم بسیاری از خودروهای تولیدی نیستیم و آنها را از کشورهای دیگر اقتباس کردهایم.
وی در همین زمینه به تجربه همکاری با رنو پارس [1] اشاره کرد و گفت: «در دورهای که طراحان و مالکان اصلی پلتفرم در ایران حضور داشتند، حتی با همین امکانات موجود نیز میتوانستیم قطعاتی تولید کنیم که در خودرو استفاده شده و از کیفیت مطلوبی برخوردار باشد.»
نایبرئیس انجمن قطعهسازان تهران یکی دیگر از چالشهای جدی صنعت خودرو را بیثباتی مدیریتی دانست و تصریح کرد: «در ده سال گذشته، صنعت خودروسازی کشور شاهد تغییرات متعدد مدیریتی بوده است. با هر تغییر مدیرعامل، مدیران و معاونان کیفیت نیز تغییر کردهاند و این مسئله موجب گسست در پیوستگی فنی و مهندسی شده است.»
به گفته او، این جابهجاییهای مکرر باعث شده امکان تدوین و اجرای برنامههای بلندمدت پنجساله یا دهساله برای ارتقای کیفیت قطعات و مجموعهها فراهم نشود؛ در حالیکه بهبود کیفیت فرآیندی تدریجی و نیازمند ثبات راهبردی است.
جلالی در پایان تأکید کرد: اگر قرار است رضایت مصرفکننده افزایش یابد، باید کیفیت بهعنوان یک تصمیم راهبردی در سطح کلان صنعت خودرو انتخاب شود و تمامی ارکان—from نیروی انسانی و ماشینآلات تا مدیریت و طراحی محصول—در خدمت این هدف قرار گیرند