خبر قطعه – علینژاد ادامه داد: وقتی قطعهساز مواد اولیه را نقد یا با دورههای کوتاه خریداری میکند، اما مطالبات خود را ماهها بعد با کاهش ارزش ریالی چند ۱۰۰ درصدی دریافت میکند؛ وقتی دسترسی به تکنولوژی و ارتباطات جهانی در حد صفر است و وقتی بخش قابل توجهی از توان مدیریتی بنگاه بهجای توسعه فناوری و بهبود کیفیت، صرف تأمین سرمایه در گردش، مدیریت بحرانهای روزمره و مبارزه با قوانین دولتی میشود، طبیعی است که ظرفیت سرمایهگذاری در کیفیت نیز تحتالشعاع قرار گیرد.
وی تصریح کرد: البته این به معنای سلب مسئولیت از خودروساز یا قطعهساز و عدم تلاش برای ایجاد بهبودهای ممکن نیست؛ برای مثال خودروسازی داریم که شاخصهای خدمات پس از فروش خود را تا ۹۰ درصد هم ارتقا داده است.
رئیس کمیته کیفیت و تعالی خودرو انجمن قطعهسازان کشور، با تأکید بر اینکه نمیتوان از صنعت خودرو و قطعهسازی کشور انتظار «کیفیت جهانی» داشت، گفت: همزمان محیطی برای فعالیت آن ایجاد شده که با الزامات رقابت و تولید در کلاس جهانی فاصله زیادی دارد.
رئیس کمیته کیفیت و تعالی خودرو انجمن قطعهسازان کشور گفت: اگر هدف کشور «ارتقای پایدار کیفیت در کلاس جهانی» باشد، باید جای دستور و فشار بیمنطق، ریشههای سیستمی ایجادکننده کیفیت نیز اصلاح و یا سطح کارشناسیشدهای از کیفیت تعریف و مطالبه شود.
علینژاد تأکید کرد: بنابراین پرسش اصلی نباید فقط این باشد که «چرا کیفیت خودرو مطلوب نیست؟»، بلکه باید پرسید: آیا اکوسیستمی که صنعت خودرو در آن فعالیت میکند، اساساً برای تولید کیفیت در تراز جهانی طراحی شده است؟
وی در پایان خاطرنشان کرد: اگر کیفیت جهانی میخواهیم، باید الزامات آن را نیز بپذیریم.