خبر قطعه – وی افزود: در شرایط فعلی، به نظر میرسد بسیاری از تولیدکنندگان دیگر از فعالیت اقتصادی خود سود واقعی و قابل اتکایی کسب نمیکنند؛ بلکه بخش قابلتوجهی از توان و سرمایهای را که طی سالهای گذشته اندوختهاند، صرف ادامه حیات و بقا میکنند.
به گفته نظرآهاری، این روند در بلندمدت خطرناک است؛ چراکه سرمایه، نقدینگی و ظرفیتهایی که باید صرف توسعه، نوسازی و افزایش بهرهوری شوند، امروز صرف جبران مشکلات روزمره میشوند و با توجه به تورم و شرایط پرداختها، ارزش واقعی این ذخایر نیز روزبهروز کاهش پیدا میکند.
وی ادامه داد: اگر بخواهیم وضعیت امروز تولید را دستهبندی کنیم، با چند بحران اساسی روبهرو هستیم.
بحران نقدینگی
نظرآهاری با اشاره به بحران نقدینگی گفت: کمبود نقدینگی امروز یکی از اصلیترین موانع ادامه فعالیت واحدهای تولیدی است و بسیاری از مجموعهها برای تأمین سرمایه در گردش خود با مشکلات جدی مواجهاند.
بحران قیمت مواد اولیه و نوسانات لحظهای
وی افزود: تغییرات لحظهای قیمت مواد اولیه، همراه با گپهای قیمتی بالا، امکان برنامهریزی و قیمتگذاری را برای تولیدکننده بسیار دشوار کرده است.
این فعال صنعت قطعهسازی تصریح کرد: البته افزایش قیمت جهانی مواد اولیه و قیمتهای تأثیرگذار در بازار LME نیز در افزایش قیمتها بیتأثیر نیست؛ اما مسئله اصلی، شدت و سرعت تغییرات و ناتوانی تولیدکننده در پیشبینی آن است.
نبود امکان پیشبینی آینده تولید و صنعت
نظرآهاری یکی از بزرگترین مشکلات امروز را نبود چشمانداز قابل اتکا برای آینده دانست و گفت: من اعتقاد دارم در صنایع ایران، بهخصوص صنعت خودرو، هنوز مدیران و بزرگانی هستند که به آینده تولید در این کشور باور دارند و معتقدند ایران برای پیشرفت، نیازمند توسعه در تمام زمینههای تولید است.
وی ادامه داد: این افراد، بدون اینکه گذشته نهچندان روشن یا آینده نامعلوم را بهانهای برای توقف قرار دهند، همچنان در حال تلاش هستند؛ نه فقط برای بقا، بلکه برای پیشرفت.
عدم همکاری و هماهنگی دستگاههای دولتی با بخش تولید
وی با اشاره به نقش دستگاههای دولتی و سازمانهای وابسته در فرآیند تولید گفت: گمرک، بانکها، توانیر، مالیات، بیمه، بهداشت و سایر سازمانهای مرتبط، هرکدام به شکلی بر فرآیند تولید اثرگذارند.
به گفته نظرآهاری، وقتی هماهنگی میان این مجموعهها وجود نداشته باشد، هزینه و زمان زیادی به تولیدکننده تحمیل میشود.
ناتوانی در بهروزرسانی ماشینآلات و خطوط تولید
این فعال صنعت قطعهسازی همچنین فرسودگی تجهیزات و ناتوانی در سرمایهگذاری برای نوسازی را از دیگر بحرانهای بخش تولید عنوان کرد و گفت: فرسودگی تجهیزات و ناتوانی در سرمایهگذاری برای نوسازی، بهتدریج باعث کاهش بهرهوری و کیفیت تولید میشود و در نهایت، فاصله صنعت ایران با استانداردهای روز دنیا را بیشتر میکند.
وی هشدار داد: اگر قرار باشد با تجهیزات قدیمی و فناوریهای فرسوده ادامه دهیم، خطر «پاکستانیشدن» روند تولید جدی خواهد بود؛ یعنی تولید با حداقل سرمایهگذاری و بهرهوری، صرفاً برای اینکه چرخه تولید متوقف نشود.
بحران ورود تکنولوژیهای نوین به تولید
نظرآهاری با تأکید بر ضرورت ورود فناوریهای جدید به صنعت گفت: امروز رقابت صنعتی در دنیا دیگر فقط بر سر قیمت نیروی کار یا مواد اولیه نیست.
وی افزود: رباتیک، اتوماسیون، هوش مصنوعی، تحلیل داده و فناوریهای نوین تولید، بخش جداییناپذیر صنعت آینده هستند.
به گفته وی، اگر امروز برای ورود این فناوریها به صنعت برنامه نداشته باشیم، فردا فقط با مشکل عقبماندگی تکنولوژیک مواجه نخواهیم بود؛ بلکه ممکن است اساساً توان رقابت تولیدکننده ایرانی در بازارهای داخلی و خارجی را از دست بدهیم.
صنعت خودرو؛ زنجیرهای که نباید تضعیف شود
این فعال صنعت قطعهسازی در ادامه با اشاره به شرایط صنعت خودرو اظهار کرد: با توجه به توانمندی ایران در تولید خودرو، قطعات و لوازم وابسته و همچنین حجم بالای اشتغال مستقیم و غیرمستقیم در صنعت خودرو و صنایع وابسته، بعید است شاهد چنین حجمی از فشارهای داخلی و خارجی بر این صنعت نباشیم.
وی ادامه داد: صنعت خودرو، علیرغم تمام مشکلات و نقدهایی که به آن وارد است، یکی از مهمترین زنجیرههای تولیدی کشور محسوب میشود و آثار آن از خودروسازان فراتر رفته و طیف گستردهای از صنایع و کسبوکارها را دربرمیگیرد.
نظرآهاری افزود: از سوی دیگر، با توجه به استانداردهای موجود و الزاماتی که در فرآیند تولید خودرو وجود دارد، در بسیاری از موارد شاهد کیفیت بالاتر و قیمت رقابتیتر نسبت به بسیاری از محصولات صنعتی و مصرفی هستیم.
وی تصریح کرد: کافی است به فروشگاههای لوازم خانگی یا محصولات بهداشتی مراجعه کنیم تا اختلاف قیمت و کیفیت بسیاری از کالاها را بهصورت ملموس مشاهده کنیم.
به گفته این فعال صنعت قطعهسازی، این مقایسه به این معنا نیست که صنعت خودرو بدون مشکل است یا نیازی به اصلاح و تحول ندارد؛ برعکس، این صنعت بهشدت نیازمند نوسازی، افزایش بهرهوری، رقابت واقعی و ورود فناوریهای جدید است.
وی تأکید کرد: اما مسئله اینجاست که اگر قرار است صنعت خودرو اصلاح شود، باید این اصلاح در جهت تقویت تولید و افزایش توان رقابت باشد، نه تضعیف زنجیرهای که میلیونها نفر بهصورت مستقیم و غیرمستقیم به آن وابستهاند.
نظرآهاری در پایان گفت: مسئله امروز تولید فقط بقا نیست. اگر تمام انرژی تولیدکننده صرف عبور از بحرانهای روزمره شود، دیگر انرژی و سرمایهای برای توسعه، نوسازی و نوآوری باقی نمیماند.
وی خاطرنشان کرد: در نهایت باید از خودمان بپرسیم؛ آیا هدف ما فقط زنده نگهداشتن تولید است، یا میخواهیم دوباره تولید را به مسیر رشد و پیشرفت برگردانیم؟
تولید در سال ۱۴۰۵؛ جنگ بقا یا مسیر پیشرفت؟
یک فعال صنعت قطعهسازی با اشاره به مشکلات کمسابقه بخش تولید در سال ۱۴۰۵ گفت: بسیاری از تولیدکنندگان دیگر از فعالیت اقتصادی خود سود واقعی و قابل اتکایی کسب نمیکنند و بخش قابلتوجهی از توان و سرمایهای را که طی سالهای گذشته اندوختهاند، صرف ادامه حیات و بقا میکنند.
نظرآهاری، عضو انجمن قطعهسازان استان تهران، در تشریح وضعیت تولید در سال ۱۴۰۵ اظهار کرد: هر نوع فعالیت اقتصادی، بهجز خامفروشی، با مشکلات جدی و کمسابقهای مواجه شده است.
وی افزود: در شرایط فعلی، به نظر میرسد بسیاری از تولیدکنندگان دیگر از فعالیت اقتصادی خود سود واقعی و قابل اتکایی کسب نمیکنند؛ بلکه بخش قابلتوجهی از توان و سرمایهای را که طی سالهای گذشته اندوختهاند، صرف ادامه حیات و بقا میکنند.
به گفته نظرآهاری، این روند در بلندمدت خطرناک است؛ چراکه سرمایه، نقدینگی و ظرفیتهایی که باید صرف توسعه، نوسازی و افزایش بهرهوری شوند، امروز صرف جبران مشکلات روزمره میشوند و با توجه به تورم و شرایط پرداختها، ارزش واقعی این ذخایر نیز روزبهروز کاهش پیدا میکند.
وی ادامه داد: اگر بخواهیم وضعیت امروز تولید را دستهبندی کنیم، با چند بحران اساسی روبهرو هستیم.
بحران نقدینگی
نظرآهاری با اشاره به بحران نقدینگی گفت: کمبود نقدینگی امروز یکی از اصلیترین موانع ادامه فعالیت واحدهای تولیدی است و بسیاری از مجموعهها برای تأمین سرمایه در گردش خود با مشکلات جدی مواجهاند.
بحران قیمت مواد اولیه و نوسانات لحظهای
وی افزود: تغییرات لحظهای قیمت مواد اولیه، همراه با گپهای قیمتی بالا، امکان برنامهریزی و قیمتگذاری را برای تولیدکننده بسیار دشوار کرده است.
این فعال صنعت قطعهسازی تصریح کرد: البته افزایش قیمت جهانی مواد اولیه و قیمتهای تأثیرگذار در بازار LME نیز در افزایش قیمتها بیتأثیر نیست؛ اما مسئله اصلی، شدت و سرعت تغییرات و ناتوانی تولیدکننده در پیشبینی آن است.
نبود امکان پیشبینی آینده تولید و صنعت
نظرآهاری یکی از بزرگترین مشکلات امروز را نبود چشمانداز قابل اتکا برای آینده دانست و گفت: من اعتقاد دارم در صنایع ایران، بهخصوص صنعت خودرو، هنوز مدیران و بزرگانی هستند که به آینده تولید در این کشور باور دارند و معتقدند ایران برای پیشرفت، نیازمند توسعه در تمام زمینههای تولید است.
وی ادامه داد: این افراد، بدون اینکه گذشته نهچندان روشن یا آینده نامعلوم را بهانهای برای توقف قرار دهند، همچنان در حال تلاش هستند؛ نه فقط برای بقا، بلکه برای پیشرفت.
عدم همکاری و هماهنگی دستگاههای دولتی با بخش تولید
وی با اشاره به نقش دستگاههای دولتی و سازمانهای وابسته در فرآیند تولید گفت: گمرک، بانکها، توانیر، مالیات، بیمه، بهداشت و سایر سازمانهای مرتبط، هرکدام به شکلی بر فرآیند تولید اثرگذارند.
به گفته نظرآهاری، وقتی هماهنگی میان این مجموعهها وجود نداشته باشد، هزینه و زمان زیادی به تولیدکننده تحمیل میشود.
ناتوانی در بهروزرسانی ماشینآلات و خطوط تولید
این فعال صنعت قطعهسازی همچنین فرسودگی تجهیزات و ناتوانی در سرمایهگذاری برای نوسازی را از دیگر بحرانهای بخش تولید عنوان کرد و گفت: فرسودگی تجهیزات و ناتوانی در سرمایهگذاری برای نوسازی، بهتدریج باعث کاهش بهرهوری و کیفیت تولید میشود و در نهایت، فاصله صنعت ایران با استانداردهای روز دنیا را بیشتر میکند.
وی هشدار داد: اگر قرار باشد با تجهیزات قدیمی و فناوریهای فرسوده ادامه دهیم، خطر «پاکستانیشدن» روند تولید جدی خواهد بود؛ یعنی تولید با حداقل سرمایهگذاری و بهرهوری، صرفاً برای اینکه چرخه تولید متوقف نشود.
بحران ورود تکنولوژیهای نوین به تولید
نظرآهاری با تأکید بر ضرورت ورود فناوریهای جدید به صنعت گفت: امروز رقابت صنعتی در دنیا دیگر فقط بر سر قیمت نیروی کار یا مواد اولیه نیست.
وی افزود: رباتیک، اتوماسیون، هوش مصنوعی، تحلیل داده و فناوریهای نوین تولید، بخش جداییناپذیر صنعت آینده هستند.
به گفته وی، اگر امروز برای ورود این فناوریها به صنعت برنامه نداشته باشیم، فردا فقط با مشکل عقبماندگی تکنولوژیک مواجه نخواهیم بود؛ بلکه ممکن است اساساً توان رقابت تولیدکننده ایرانی در بازارهای داخلی و خارجی را از دست بدهیم.
صنعت خودرو؛ زنجیرهای که نباید تضعیف شود
این فعال صنعت قطعهسازی در ادامه با اشاره به شرایط صنعت خودرو اظهار کرد: با توجه به توانمندی ایران در تولید خودرو، قطعات و لوازم وابسته و همچنین حجم بالای اشتغال مستقیم و غیرمستقیم در صنعت خودرو و صنایع وابسته، بعید است شاهد چنین حجمی از فشارهای داخلی و خارجی بر این صنعت نباشیم.
وی ادامه داد: صنعت خودرو، علیرغم تمام مشکلات و نقدهایی که به آن وارد است، یکی از مهمترین زنجیرههای تولیدی کشور محسوب میشود و آثار آن از خودروسازان فراتر رفته و طیف گستردهای از صنایع و کسبوکارها را دربرمیگیرد.
نظرآهاری افزود: از سوی دیگر، با توجه به استانداردهای موجود و الزاماتی که در فرآیند تولید خودرو وجود دارد، در بسیاری از موارد شاهد کیفیت بالاتر و قیمت رقابتیتر نسبت به بسیاری از محصولات صنعتی و مصرفی هستیم.
وی تصریح کرد: کافی است به فروشگاههای لوازم خانگی یا محصولات بهداشتی مراجعه کنیم تا اختلاف قیمت و کیفیت بسیاری از کالاها را بهصورت ملموس مشاهده کنیم.
به گفته این فعال صنعت قطعهسازی، این مقایسه به این معنا نیست که صنعت خودرو بدون مشکل است یا نیازی به اصلاح و تحول ندارد؛ برعکس، این صنعت بهشدت نیازمند نوسازی، افزایش بهرهوری، رقابت واقعی و ورود فناوریهای جدید است.
وی تأکید کرد: اما مسئله اینجاست که اگر قرار است صنعت خودرو اصلاح شود، باید این اصلاح در جهت تقویت تولید و افزایش توان رقابت باشد، نه تضعیف زنجیرهای که میلیونها نفر بهصورت مستقیم و غیرمستقیم به آن وابستهاند.
نظرآهاری در پایان گفت: مسئله امروز تولید فقط بقا نیست. اگر تمام انرژی تولیدکننده صرف عبور از بحرانهای روزمره شود، دیگر انرژی و سرمایهای برای توسعه، نوسازی و نوآوری باقی نمیماند.
وی خاطرنشان کرد: در نهایت باید از خودمان بپرسیم؛ آیا هدف ما فقط زنده نگهداشتن تولید است، یا میخواهیم دوباره تولید را به مسیر رشد و پیشرفت برگردانیم؟