در نیمه اول سال ۱۴۰۴، صنعت خودروسازی و قطعه‌سازی ایران تحت تأثیر قطعی برق با کاهش تولید و افزایش هزینه‌های عملیاتی مواجه شد. خسارت ناشی از قطعی برق حدود ۱۷۳ هزار میلیارد تومان برآورد شده است. این محدودیت باعث کاهش تولید خودرو و قطعات کلیدی، تعدیل نیروی انسانی و فشار بر صنایع وابسته شد. کارشناسان تأکید دارند که سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های انرژی و سیاست‌های حمایتی برای جبران این خسارت‌ها ضروری است.

مهدی سیجانی، رئیس اداره صنعت، معدن و تجارت استان تهران، با هشدار نسبت به وخامت اوضاع صنعت کشور گفت: در یک‌سال گذشته، هیچ‌گاه وضعیت تولید تا این حد بحرانی نبوده است. وی با انتقاد از سیاست‌های قیمت‌گذاری دستوری، توقف این روند را مطالبه‌ای جدی دانست و تأکید کرد ادامه قیمت‌گذاری دولتی آسیب‌های جبران‌ناپذیری به تولید وارد کرده است. سیجانی همچنین از برگزاری جلسات قضایی با قطعه‌سازان برای بررسی موانع تولید و یافتن راهکارهای حمایتی در آینده نزدیک خبر داد.

در حالی‌که تولید خودرو در سال ۱۴۰۳ به حدود ۹۵۰ هزار دستگاه سقوط کرده، ظرفیت تولید قطعه‌سازان برای بیش از ۲ میلیون دستگاه بی‌استفاده مانده است. این شکاف عمیق، زنگ خطر تعطیلی گسترده قطعه‌سازان را به صدا درآورده. همزمان با انباشت بدهی خودروسازان، رکود نقدینگی و بحران انرژی، آینده صنعت قطعه‌سازی کشور در هاله‌ای از ابهام قرار گرفته است.

مدیرعامل شرکت صنایع سفال توس (ماف‌آکو) در حاشیه نمایشگاه بین‌المللی قطعات خودرو تهران، با اشاره به داخلی‌سازی ۷۰ درصدی قطعات وارداتی، از ورود این شرکت به تولید پمپ کلاچ خبر داد. مهندس جابری بحران انرژی، ناپایداری برق و کمبود گازوئیل را از عوامل کاهش شدید تولید عنوان کرد و ضمن گلایه از عدم تعدیل قراردادهای مالی با خودروسازان، خواستار واگذاری واقعی صنعت خودرو به بخش خصوصی شد. وی همچنین بر توسعه صادرات و تعامل با بازارهای خارجی تأکید کرد.

قطع ناگهانی برق در جریان فرآیندهای تولید حساس مانند قالب‌گیری، نه‌تنها منجر به توقف کامل خط تولید می‌شود، بلکه می‌تواند آسیب‌های جدی به تجهیزات از جمله قالب‌ها و دستگاه‌ها وارد کند. تکرار این اختلال‌ها، برنامه‌ریزی برای شیفت‌های کاری را مختل کرده و موجب کاهش بهره‌وری، افزایش ضایعات و تحمیل هزینه‌های اضافی به واحد تولیدی می‌شود. در چنین شرایطی، تداوم تولید پایدار با چالش جدی مواجه خواهد بود.