در تیرماه ۱۴۰۴، صنعت قطعه‌سازی ایران با بحران‌های هم‌زمان نقدینگی، قطعی برق و تأثیرات جنگ منطقه‌ای روبه‌رو شده است. به گفته محمدرضا نجفی‌منش، قطعه‌سازان بیش از ۵۰ هزار میلیارد تومان از خودروسازان طلب دارند و ادامه تولید بدون ۲۰ هزار میلیارد تومان نقدینگی ممکن نیست. خطوط تولید برخی واحدها به دلیل نبود مواد اولیه و خاموشی‌های مکرر متوقف شده و تیراژ به پایین‌ترین سطح در ۱۸ ماه گذشته رسیده است. انجمن‌های قطعه‌سازی خواستار اقدام فوری دولت برای اصلاح سیاست‌ها، تسویه مطالبات، و تأمین برق پایدار شده‌اند تا از تعطیلی گسترده در ماه‌های آینده جلوگیری شود.