صنعت خودروی ایران در حالی وارد دههای تازه از فعالیت خود میشود که هنوز با چالشهای مزمنی همچون انباشت بدهی، بهرهوری پایین و وابستگی عمیق به تصمیمات دولتی دستبهگریبان است.
در چنین فضایی، هر سیاست حمایتی یا طرح خصوصیسازی، به جای ایجاد رقابت و پویایی، عملاً در مسیر تکرار ساختارهای ناکارآمد گذشته حرکت میکند. از سوی دیگر، نوسانات ارزی، ضعف نظارت مالی و نبود هماهنگی میان سیاستهای صنعتی و تجاری، فضای تصمیمگیری را بیش از پیش آشفته کرده است.
خودروسازان بزرگ کشور زیر فشار هزینهها و کمبود نقدینگی فعالیت میکنند، در حالی که زنجیره تأمین قطعات نیز از کمبود سرمایهگذاری و مشکلات مالی رنج میبرد.