کیفیت قربانی قیمت‌گذاری دستوری؛ چرخه‌ای که همه را زیان‌ده می‌کند

خبر قطعه – وی با اشاره به پیامدهای قیمت‌گذاری دستوری افزود: قیمت‌گذاری تکلیفی، تولیدکننده را از «منطقه آفرینش» به «منطقه بقا» سوق می‌دهد و به ابزاری برای سرکوب انگیزه، خلاقیت و تلاش برای ارتقای کیفیت تبدیل می‌شود. در چنین شرایطی، تولیدکننده ناچار است برای جبران زیان‌ها به سمت تأمین قطعات ارزان‌تر حرکت کند؛ امری که بی‌تفاوتی نسبت به رضایت مشتری و توقف سرمایه‌گذاری در تحقیق و توسعه، بهبود پلتفرم و بهره‌گیری از فناوری‌های نوین را به دنبال دارد.

عضو هیئت‌مدیره انجمن قطعه‌سازان استان تهران ادامه داد: مدیریت ناکارآمد دولتی در کنار سرکوب قیمتی، این چرخه معیوب را تسریع می‌کند؛ چرخه‌ای که نتیجه آن زیان برای تولیدکننده، مصرف‌کننده، زنجیره تأمین، سهامداران و حتی دولت است. پرسش اساسی اینجاست که اگر همه زیان می‌بینند، چرا این چرخه متوقف نمی‌شود و چه کسانی از تداوم آن نفع می‌برند؟

حبیبی تأکید کرد: بدون شناسایی ذی‌نفعان این وضعیت، امیدی به اصلاح وجود ندارد و در غیر این صورت «آش همین آش و کاسه همین کاسه» خواهد بود.

وی با اشاره به راهکارهای برون‌رفت از تولید خودروی بی‌کیفیت، بر ضرورت اتخاذ رویکردی جامع و چندبعدی تأکید کرد و گفت: کیفیت تنها حاصل مونتاژ نیست، بلکه نتیجه طراحی هوشمندانه‌ای است که آینده محصول را از ابتدا می‌بیند. ادامه مونتاژ پلتفرم‌های قدیمی، حتی با بیشترین دقت، نمی‌تواند رضایت مشتری را تأمین کند و باید جای خود را به پلتفرم‌های به‌روز بدهد.

این فعال صنعت قطعه‌سازی، پاسخگویی منصفانه به زنجیره تأمین به‌عنوان شریک تجاری بلندمدت، پرهیز از ایجاد تأمین‌کنندگان موازی برای سرکوب قیمت، و حرکت به سمت توافق‌های کیفیت‌محور را از الزامات ارتقای کیفیت دانست.

به گفته حبیبی، در صنعت خودرو «دوام و مهندسی مقدم بر آپشن‌نمایی است» و قطعه باکیفیت و تست‌شده، ارزشمندتر از امکانات متعدد اما ناپایدار است. وی همچنین بر استفاده جدی از ابزارهای تحلیل خرابی مانند FMEA و Root Cause Analysis و توجه واقعی به شکایات مشتریان تأکید کرد.

عضو هیئت‌مدیره انجمن قطعه‌سازان استان تهران، بهبود فرآیند تولید از طریق تولید ناب، حذف گلوگاه‌های معیوب، افزایش بهره‌وری، استفاده از اتوماسیون و رباتیک و همچنین کنترل کیفیت مستمر در طول خط تولید را از دیگر راهکارهای اساسی عنوان کرد.

وی در پایان، فرهنگ سازمانی و آموزش مستمر نیروی انسانی را حلقه مفقوده ارتقای کیفیت دانست و گفت: خطاها باید فرصتی برای یادگیری و اصلاح باشند نه سرزنش، و کارکنان باید برای ارائه پیشنهادهای بهبود کیفیت تشویق شوند تا بهبود مستمر با تغییرات کوچک اما مداوم محقق شود.