تضعیف تولید و خودروسازان داخلی، پروژهای سیستماتیک با پیامدهای ژئواستراتژیک است
کد خبر : ۵۹۷۹ | تاریخ انتشار : ۱۹-۱۱-۱۴۰۴ - ۹:۲۹ - ۰۸-۰۲-۲۰۲۶ - ۹:۲۹ | مدت مطالعه: |
نسخه چاپی
علیرضا شاملو، عضو انجمن قطعهسازان استان تهران، با تشریح آنچه «شکست ساختاری خصوصیسازی و سیاستهای ارزی در ایران» مینامد، گفت: خصوصیسازی در ایران بیش از آنکه یک اصلاح اقتصادی باشد، به شوخی تلخی تبدیل شده که پیامدهای آن امروز با گوشت و پوست و استخوان لمس میشود.
به گفته او، نحوه بازگشت ارز حاصل از صادرات و زمانبندی عرضه آن به بازار، بهگونهای طراحی شده که بیشترین فشار را بر دارایی ریالی مردم وارد کند.
شاملو این روند را به «جاروبرقی مکنده نقدینگی جامعه» تشبیه میکند و میافزاید: نتیجه این سازوکار، فقیرتر شدن اکثریت جامعه و منتفع شدن گروهی محدود بوده است.
وی در ادامه با اشاره به نحوه هزینهکرد منابع ارزی کشور تأکید کرد: بخش عمده دلارهای وارداتی صرف کالاهایی میشود که نهتنها ضرورتی ندارند، بلکه مستقیماً به تضعیف تولید داخل منجر میشوند. از واردات کالاهای مصرفی لوکس گرفته تا خودروهایی که مشابه یا حتی امکان ساخت آنها در داخل کشور وجود دارد.
این عضو انجمن قطعهسازان، واردات گسترده خودرو با عنوان «رقابت» را نمونهای از جنگ شناختی علیه تولید داخلی دانست و افزود: در عمل، واردات بیضابطه باعث بزرگتر شدن وابستگی کشور و کوچک شدن ظرفیت تولید شده است. در حالی که ایرانخودرو و سایپا توان تولید سالانه حدود سه میلیون دستگاه خودرو را دارند، تولید آنها به حدود ۸۰۰ هزار دستگاه در سال کاهش یافته؛ این در حالی است که همین شرکتها در سال ۱۳۹۰ بیش از دو میلیون دستگاه خودرو تولید میکردند.
شاملو با طرح یک چارچوب تحلیلی، وضعیت کشور را در قالب «صورت و مخرج کسر» توصیف کرد و گفت: صورت کسر، تمام داشتههای یک کشور از جمله تولید، نیروی انسانی، منابع و فرهنگ است و مخرج کسر، نیازها و وابستگیها. سیاستهای فعلی باعث شده همزمان صورت کوچک و مخرج بزرگ شود؛ نتیجه آن کشوری ضعیفتر، جامعهای فقیرتر و تولیدی آسیبپذیر است.
وی افزود: این روند صرفاً یک مسئله اقتصادی نیست، بلکه بهطور مستقیم بر قدرت ژئواستراتژیک ایران اثر میگذارد. کشوری که تولیدش تضعیف شود، ناگزیر در تصمیمات راهبردی نیز آسیبپذیر خواهد شد.
این فعال صنعت قطعهسازی با اشاره به تجربه دهههای گذشته اظهار کرد: در دورههایی با درآمد ارزی محدود، رشد صنعتی بالاتری تجربه شد، اما در سالهایی با درآمدهای ارزی بیسابقه، صنعت بهراحتی زمینگیر شد. این نشان میدهد مسئله اصلی، میزان دلار نیست، بلکه نحوه سیاستگذاری و تخصیص آن است.
شاملو همچنین با انتقاد شدید از سیاست قیمتگذاری دستوری گفت: قیمتگذاری را باید دشمن شماره یک تولید دانست. وقتی مواد اولیه داخلی با قیمتهای جهانی خریداری میشود اما محصول نهایی با دستور و سرکوب قیمت فروخته میشود، نتیجهای جز تضعیف زنجیره تأمین، کاهش دستمزد کارگران و گسترش فساد ندارد.
او تأکید کرد: امروز حقوق و دستمزد بخش بزرگی از نیروی کار نسبت به دو دهه قبل بهشدت کاهش یافته و این خود یکی از نتایج مستقیم همین سیاستهاست.
این عضو انجمن قطعهسازان استان تهران در پایان با اشاره به واگذاری ایرانخودرو به بخش خصوصی واقعی گفت: حمایت از خودروسازان داخلی، بهویژه ایرانخودرو، یک انتخاب سلیقهای یا جناحی نیست، بلکه ضرورتی ملی است. حذف یا تضعیف این شرکتها به معنای بزرگتر شدن وابستگی کشور و ضربه مستقیم به امنیت اقتصادی ایران است.
شاملو خاطرنشان کرد: امروز زمان قهر، گروکشی یا تسویهحسابهای قدیمی نیست. گلهها باید بعد از عبور از بحران مطرح شوند. آنچه اقتصاد و آینده ایران را نجات میدهد، حفظ و تقویت تولید است؛ تولیدی که میتواند مخرج وابستگی را کوچک و کشور را دوباره به تعادل بازگرداند.